Carl Jung zei ooit:

“Jezelf leren kennen is een vreselijke schok”

Jung suggereert dat we onszelf niet echt kennen, vooral als het gaat om het sluiten van een emotionele band. En hij heeft niet geheel ongelijk. In het begin zijn we emotioneel volledig betrokken bij elkaar; passie en opwinding vieren hoogtij. Maar wat daarna?

In de loop van de tijd kunnen we echter blokkades tegenkomen die ons van onze partner doen verwijderen. Of zoals iemand zei: ‘ ik kon gewoon niet geloven dat ze echt van me hield. Dus om teleurstelling te voorkomen, sloot ik me af en was volledig afwezig’. Dat doen relaties dus met ons. Ze confronteren ons met onze grootste vreugdes en onze diepste angsten.

Wanneer we voor het eerst een toegewijde relatie aangaan, denken we mogelijk dat dit het antwoord is op alle negatieve gevoelens. Zoiets als: vanaf nu wordt het beter. Dat we een partner hebben om te delen in de dagelijkse onrust, dat we nooit meer alleen zullen zijn en dat het leven zich vanaf hier soepel uitrolt. Helaas.

Als we relaties baseren op deze beelden die we hebben, zullen we diep teleurgesteld zijn als onze partners niet aan deze verwachtingen voldoen. De kans is groot dat als we op iemand anders vertrouwen om geluk en voldoening te ervaren, we ons hoogstwaarschijnlijk zullen richten op de tekortkoming van die persoon als symptoom van onze eigen negatieve emoties. Te vaak hopen individuen die relatietherapie zoeken, in feite dat de therapie hun partner zal veranderen. De meesten zijn ervan overtuigd zijn dat de partner de bron is van de relatieproblemen. Nogmaals Helaas.

Elke relatie is een dans waarin beiden elkaar beïnvloeden. Het kan voelen alsof een van de danspartners aan de kant staat en toekijkt. Nog steeds heeft ook een dergelijke beweging invloed op de stap die de ander vervolgens zet. Soms is het wenselijk om de muziek even stil te zetten en te reflecteren op nieuwe, soepele danspassen.